IndoNu geeft desondanks een mooi beeld hoe de identiteit zich binnen de Indische gemeenschap in Nederland zich door de jaren heen heeft ontwikkeld. Opvallend is dat de film een groeiend bewustzijn bij de jongere generatie constateert. Indo zijn is iets geworden waar je trots op kunt zijn, terwijl de oudere generaties, voor wie Indo zelfs nog een scheldwoord was, zich, vaak vergeefs, zo onopvallend mogelijk probeerden te gedragen. Maar ook de ouderen beseffen inmiddels dat het doorgeven van hun verhaal, nu het nog kan, belangrijk is en laten zich de laatste jaren meer horen.

Wat is typisch Indisch? Dat onopvallende, zegt iemand. Of de flexibiliteit van de Indo, lui of niet lui, halus of kasar, die aan de basis ligt van de Indische mengcultuur, zegt een ander. Het altijd kunnen aanpassen, het kunnen verenigen van Europese en Aziatische elementen. En nog steeds is dat zo bij jongeren die uiting geven aan hun Aziatische kant. Ze doet dat op hun eigen manier; over het algemeen zichtbaarder (tatoeages en indovlaggen), uitbundiger (Aziatische feesten) nieuwsgieriger (wel vragen aan opa stellen), meer confronterend (waarom zei je daar nooit iets over dan?) en ongecompliceerder (merah putihs). Een aantal mensen die aan het woord komen in de film zijn daar blij mee, anderen vinden het maar typisch.

De film, die veel extra’s bevat –8 stukjes van elk 20 minuten over Indische thema’s- is een aanrader. Een mooie compilatie van allerlei meningen over verleden, heden en toekomst van de Indische cultuur. En ondanks de soms wat kritische geluiden van bijvoorbeeld Theodor Holman, spreekt de films mijns inziens het vertrouwen uit in de jongere generatie, zoals bijvoorbeeld Marscha Holman, die weer op zoek is gegaan naar het Indische…

Bedenkers en makers van IndoNu zijn Carol Burgemeestre en Peter Bouman. Zij merkten in hun werk (resp. freelance en vaste sociaal rapporteur bij Stichting Pelita, red.) dat de volgende paradox nog steeds in veel families voorkomt: mensen van de eerste generatie vertellen wat zij in en na de oorlog hebben meegemaakt en hoe ze dat (hebben) ervaren niet aan hun partner en/of kinderen. Dit omdat zij hun partner en/of kinderen hiermee niet willen opzadelen of omdat zij denken dat deze er geen interesse in hebben.
Omgekeerd geldt echter dat de tweede en derde generatie juist het gevoel hebben dat de eerste generatie hen niets wil vertellen! Tijd om dit te doorbreken, vonden Burgemeestre en Bouman. Want als de verhalen verteld worden, kunnen mensen begrijpen waar verdriet of stress vandaan komen en niet alleen de ander maar ook zichzelf beter leren kennen. Naast deze reden moesten Burgemeestre en Bouman bovendien concluderen dat er amper films zijn met Indo’s en ook signaleerden zij de trend dat de derde en vierde generatie steeds meer op zoek zijn naar hun ‘roots’.

Kortom, tijd voor IndoNu. In de documentaire komen vele Indo’s aan het woord, jong & oud, bekend & minder bekend. Naast een algemeen deel zijn er ook te kiezen thema’s, o.a. Invloed van de Indische geschiedenis op de Nederlandse cultuur, Indische cultuur, doorgifte & overdracht. De geïnterviewden vertellen allemaal bijzonder openhartig en toegankelijk. Over hoe zij de Indische identiteit zien en beleven, hoe het er vroeger bij hen thuis aan toe ging, of er wel sprake kan zijn van een Indische gemeenschap, etc. Naast vele anderen komen Anneke Grönloh, Theodor Holman, Frans Leidelmeijer en Ricci Scheldwacht aan het woord. Peter Bouman: “Als men IndoNu binnen familieverband bekijkt en de verhalen over het Indisch zijn komen los, als er wordt gepraat en gevraagd... Ja, dan kunnen we meer dan tevreden zijn.”

NBD Biblion, het blad van de Openbare Bibliotheek
Door G.T. Tjen-A-Kwoei

Vier generaties Indische-Nederlanders komen in deze dvd aan bod met thema's als: het Indisch gevoel, integratie, assimilatie, eigen identiteit, cultuuroverdracht en het zich profileren in de multiculturele samenleving.

Over het verleden, heden en toekomst, die na de vijftig minuten durende documentaire in de acht volgende korte filmthema's wordt uitgediept. Zware kost maar lichtvoetig voorgeschoteld.

Onder de geïnterviewden zijn kunstexperts, docenten, auteurs, acteurs, journalisten, ondernemers. In deze zeer hanteerbare dvd met bijbehorend informatieboekje en Indonesische achtergrondmuziek zijn zowel authentieke archiefbeelden als YouTube-scènes verwerkt. Geluid en beeld zijn helder en de secties zijn overzichtelijk ingedeeld.

Mieke Bal . Academy Professor . Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences

Beste Peter,
Ik heb gisterenavond de film bekeken, en met veel plezier. Hij is ontzettend mooi gemaakt, technisch gezien. Ik vond het heel leuk beginnen, met dat kwartetten van die kinderen. En steeds komt dat ene meisje terug, zodat ook de jeugd van nu serieus genomen wordt. Dat vind ik heel belangrijk. Van de geregeld terugkomende sprekers vind ik sommigen beter werken dan anderen, maar over het algemeen vullen ze elkaar goed aan terwijl tegelijkertijd ongemerkt een reeks portretten ontstaat.

Ook mooi vond ik de mengeling van high brow (schrijvers, kunstenaars) tot die jongens bij de disco, de toko houder, enz. Frans Leijdelmeijer komt heel mooi over. Die koppelt deskundigheid aan persoonlijke herinneringen op een manier die je inderdaad verwacht bij zo'n film.

Wel grappig, dat de film die ik, als ik me goed herinner aan jou heb gegeven, Becoming Vera (die was het toch? anders moet je die nog krijgen!) een beetje vraagtekens zet tegen het identiteitsdenken dat in jouw film centraal staat. Maar dat is ook aanvullend in de zin, dat de "Indische Nederlanders", volgens de centrale paradox van je film, als meest kenmerkende eigenschap hebben dat ze juist niet zo identiteitsgericht zijn.

Overigens had wat mij betreft wel wat duidelijker mogen worden wat Indo's eigenlijk zijn; de vaak gemengde achtergrond, die ze onderscheid van zeg maar, Indonesiërs. Het kwam wel ter sprake maar niet heel duidelijk als iets systematisch. Maar ja, dat is de prijs die je betaalt voor het niet inzetten van een vertellersstem, en daar
ben ik het heel erg mee eens.

Hartelijke groeten, Mieke