Citaten IndoNu

Dhr. de Kovel, 1e generatie
'We hebben de Nederlandse cultuur meegenomen vanuit Indië naar Nederland, terwijl we eigenlijk de Indische cultuur hadden moeten meenemen. Maar de saamhorigheid, die er eigenlijk had moeten zijn, is er mijns inziens te weinig geweest. We hebben ons echt verscholen in het stil zijn, in het Soedah, laat maar ...'

'Ik ben momenteel bezig een boek te schrijven over twee culturen. Dat zijn dus dingen die gekomen zijn na mijn pensionering. En ook door de drang van mijn kinderen van "Schrijf nu alsjeblieft op wat je gedaan hebt, wat er is gebeurd en hoe je je jeugd hebt beleefd!". Dat zijn dus allemaal dingen die ik heb weggestopt, diep in een kelder en nooit aan gedacht om daar ooit nog eens aan te komen. Totdat ze dus aan mij vroegen het op te schrijven. Da's moeilijk'.

Monique Doppert, 2e generatie
'De Indischen hebben eigenlijk nooit ruchtbaarheid gegeven aan hun verdriet en problemen. Hebben nooit aanspraak gemaakt op gelden ofzo, dat is pas iets van de afgelopen jaren. En daardoor lijkt het alsof het een pijnloze integratie was, zonder horten en stoten. Maar ik denk dat het allemaal verstopt zit, verdekt opgesteld'.

'Tijdens onze jeugd in Velp, heb ik van mijn ouders niet veel meegekregen. Pas op het moment dat ze voor het eerst naar Indonesië zijn gegaan in 1984 was er een heel duidelijke omslag . Vanaf dat moment zijn ze veel meer gaan letten op het Indische verhaal. Van hoe vertellen we dat aan onze kinderen? Hoe geven we dat door? En toen is mijn vader inderdaad met een boekje gekomen en is hij gaan schrijven. Dat is voor hun een enorme bewustzijnsslag geweest. Toen zijn ze gaan nadenken van 'o, nee, we zijn niet alleen maar Nederlands aan het doen, we hebben ook een Indische achtergrond'.